MENGENEDE BİR GÜL

AHMET MENTEŞ

“İnsan, korkunun gölgesinde dinlendirir,

yorulmaktan yorulmuş olan ruhunu.”

Hayat, kedinin fareye sunduğu birkaç umutlu dakikadan başka

nedir ki? Bir mermiyi elle fırlatmakla tabancayla fırlatmak arasındaki

fark kadar apaçık her şey. Fakat insan, ne olursa olsun, kördür.

Ona birkaç oyuncak ve sınırsız umut vadedilmiştir. Uyusun

kalp, sonsuz gecede durmadan uyusun! Nasıl olsa insan fethedilmiştir.

Her şey döngüde kayıp. Bir sisin içinde yaşlanır ve ölürüz.

Sorular içinde bir soruyu yanıtsız bırakarak: önemli olan nedir:

cenneti kazanmak mı – cehennemi yok etmek mi?

İnsan, korkunun gölgesinde

dinlendirir, yorulmaktan

yorulmuş olan ruhunu.

Öleyazarakgeçengünlerininsanı. Bir inanışa doğru sürüklenir. Gerçek ölümün dinine.

Ölümü gülleştiren çiçekler oysa mengenede. Sıkıştırıldıkça büyüyen. Varlığa değil yokluğa

doğru büyüyen. Ölüm çarkının gıcırtısı, sürecek evrenin ölümünden sonra da.

Tasmasını kemiren köpek, ölecek tasmasından önce. Ey gurur boyasına batırılmış böcek!

Bir yağmur işini görecek. Ki böcekliğinde herkes hemfikir. Sadece seni ve senin

gibileri kandırır bu gizlemeler. Gizli emeller, sadece senin kirli yüreğinde yeşerir.

Gitgide daralan bir mağarada yaşıyoruz. Orada en onulmaz yaralar kaplıyor bedenimizi.

Sislerin arasından çıkıp gelecek olan kim? Kim kurtaracak bizi? İçinde gitgide

alıklaştığımız mağaramızda o meçhul kurtarıcıyı beklemek de nedir ki? Ölümün gücü

karşısında bizim umudumuz nedir

ki? Herkes kurar krallık düşü, kral .ldüğünde. Bir anlığına da olsa azattır

tüm köleler. O kutsal an geçer geçmez başlar yine el etek öpmeler. İşte

biz böceklerin bu kadardır hayattan beklentisi.

Biten günü kucağına alıp nereye gider gece? Ya sen? Nereye gidiyorsun

gölgeni geride bırakıp? Nereye doldurdun yüreğinin küllerini? Belki ölümden

konuşuruz, hala hayattaysak eğer. Belki bir sonsuzluk şarkısı yükselir,

sınırların ve kısıtlanmışlığın oğulları olan bizlerin dilinden. Belki Samsa

dönüşmemiş, Don Kişot daha başlamamıştır seferlerine. Belki de yunus

ile Hermias ölü değil dipdiri karşılayacaklar bizi kıyıda. İşte o zaman SEVGİ’nin

ölüyü dirilten gücüne şahit olacağız.

Bir insan bir insanı aracısız görebildiğinde başlıyor gerçek yaşam. Yani

tüm samimiyetiyle gözün, yani .çkarsız, yani “belki bir gün işime yarar”sız,

yani gözü ve gönlü arındırdıktan sonra tüm bencilliklerden, yani insan olmanın

ulaşınca gerçek manasına ve g.rünce güzelin içindeki güzeli… Yani:

Gözlerime değil, bakışlarıma bak sevgili!

Bir adam da, bağrında yetişen çiçeklere küskün bir tepeden inerken, düşleşen

yeryüzüne birkaç söz söylemek geldi içinden: Kim demiş yok diye

yağmurun kanatları! Aklının süvarilerini düşündü sonra. Ki aklı bir savaş

meydanıdır. Savaşır: Herkes dönebilsin diye kendi içine. Ve herkes baksın

diye kendi işine. Saçma’ya hizmet son bulsun diye. Bizi köle kılan şeyleri

artık anlayabilelim diye…

Bir varmış bir yokmuş. Masalın gerisi masal. Geçmiş mi geçmiş? Gelecek,

gelecek mi? Güllerin düştüğü yerde güller… Bilerek kuruttuğumuz otlar

tekrar yeşerecek mi? Mengenede bir gül, bir gül daha ve güller… Bizim

buralarda da bir gün yaşanabilecek mi?

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayınlanmayacaktır.

YAZMAYA BAŞLAYIN VE ARAMAK İÇİN ENTER TUŞUNA BASIN